Είμαι η CIA, η όγδοη κόρη μιας ημίαιμης Μαλινουά. Η ιστορία μου δεν ξεκίνησε εδώ, στον Κότραφο. Ξεκίνησε με φόβο.
Όταν ήμουν μικρή, τα αδερφάκια μου δεν ήταν καλά σε μένα. Ήμουν η πιο αδύνατη, η πιο φοβισμένη. Κάθε μέρα ήταν μάχη για να κρατηθώ. Τότε το αφεντικό μου με έδωσε στους γονείς του, τον Γιάννη και την Ελένη. Στην αρχή από τον πολύ φόβο έμενα κάτω από το τραπέζι της κουζίνας. Εκεί ένιωθα ασφάλεια. Εκεί ήμουν μόνη μου.
Δεν ήταν ένα πρωί που ξύπνησα και ήμουν καλά. Ήταν αργό, σταθερό, γεμάτο αγάπη. Κάθε μέρα, λίγο λίγο, άρχισα να πιστεύω ότι ήμουν ασφαλής. Ότι ήμουν αγαπητή. Ότι άξιζα να είμαι εδώ.
Όμως κάτι συνέβη και όλα άλλαξαν.
Η Αναγέννηση
Ήρθαμε στον Κότραφο.
Ήταν σαν να ξύπνησα από έναν εφιάλτη και να βρέθηκα σε ένα όνειρο. Ο αέρας ήταν διαφορετικός. Τα χωράφια ήταν διαφορετικά. Ακόμα και ο ήλιος ήταν διαφορετικός.
Η αυλή μας έχει μια καγκελόπορτα που είναι πάντα ανοιχτή. Γιατί ο δρόμος μπροστά είναι αδιέξοδος, και δεν περνάνε αυτοκίνητα. Έτσι, κάθε πρωί, ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω τα χωράφια. Και τρέχω. Καλπάζω, θα έλεγα. Σαν να μην έχω ποτέ τρέξει πριν.
Η Συμπόστια
Αλλά η καλύτερη στιγμή της μέρας μου είναι το απόγευμα. Όταν ο ήλιος αρχίζει να πέφτει και αυτοί τρεις λένε: "CIA, πάμε βόλτα."
Η Συμπόστια είναι ένα μέρος που δεν μπορώ να εξηγήσω. Είναι ανασκελίδες και βράχια και ο ήλιος που χρυσώνει τα πάντα. Και εκεί, τρελαίνομαι. Τρέχω πάνω κάτω, ανεβαίνω και κατεβαίνω τις ανασκελίδες σαν να είναι σκαλάκια. Σαν να παίζω. Σαν να ζω.
Ακολουθώ τα αφεντικά στους ελαιώνες. Κάνω βόλτες. Τρώω χορταράκια που μου αρέσουν. Και νιώθω ότι ανήκω κάπου. Ότι ανήκω σε αυτό το μέρος.
Φύλακας
Αλλά δεν είμαι μόνο η κοπέλα που τρέχει και παίζει. Είμαι και η φύλακας. Όποιος με δει στην Αρεόπολη λέει: "Αχ, τι ωραίος σκύλος. Να τον χαϊδέψω;" Και εγώ κοιτάζω τον Γιάννη. Κοιτάζω την Ελένη. Κοιτάζω αυτόν. Και αποφασίζω αν είναι καλός ή όχι.
Είμαι αγρυπνη. Ξέρω τι συμβαίνει στο Κότραφο. Ξέρω ποιος ανήκει εδώ και ποιος όχι.
Η Κόρη
Αλλά πάνω απ' όλα, είμαι η κόρη τους. Όχι επειδή είμαι σκύλος. Είμαι η κόρη τους επειδή με αγαπούν. Επειδή με έσωσαν. Επειδή με έκαναν ό,τι είμαι σήμερα.
Ήμουν φοβισμένη κάτω από ένα τραπέζι. Τώρα καλπάζω στα χωράφια της Μάνης. Ήμουν αδύνατη. Τώρα είμαι δυνατή. Ήμουν μόνη. Τώρα είμαι μέρος μιας οικογένειας.
Είμαι η CIA. Και αυτό είναι το σπίτι μου.