Μάνη, Μικροκλίμα, Ελαιώνες

Στον λόφο των Καλαποθαριάνικων καλλιεργούμε δύο αντικριστές πλαγιές—και οι δύο διαμορφωμένες σε ξερολιθικές αναβαθμίδες (σκάλες) που συγκρατούν το χώμα, κρατούν την υγρασία και δίνουν στα δέντρα σταθερό υπόστρωμα—καθώς και ένα κτήμα στους πρόποδες.

Νεόφυτο: πυκνή πλαγιά, σε πέτρινες σκάλες, με ελιές ανάμεσα σε οργιώδη βλάστηση. Θυμάρι, ρίγανη, φασκόμηλο, δεντρολίβανο, λεβάντα και άγρια σπαράγγια γεμίζουν τα ανοίγματα. Το έδαφος είναι δασικό, σκούρο και ζωντανό· κρατά οργανική ουσία και υγρασία, ενώ τα κλαδέματα επιστρέφουν στο έδαφος για να κλείνει ο κύκλος.

Κεφαλόβρυσο: ανοιχτή πλαγιά με καλοσυντηρημένες αναβαθμίδες και καθαρές «φωλιές» ελιάς, με θέα στη ράχη του Ταϋγέτου. Η βλάστηση είναι χαμηλότερη, ο αερισμός ισχυρότερος και τα δέντρα «δουλεύουν» πιο σταθερά σε συνθήκες ξηρασίας. Στη βάση του λόφου τρέχουν εποχικά ρέματα που «δένουν» τον λόφο με τον κάμπο και στηρίζουν την άγρια ζωή.

Συμπόστια (στους πρόποδες): μαζί με τις μπολιασμένες Κορωνέικες αγριελιές, φιλοξενούμε αχλαδιές, συκιές, μουριές, καρυδιές, κλήματα, μερικά ακόμη οπωροφόρα και στρώματα από μαραθιά.

Στον κάμπο του Βαχού βρίσκεται ο δεύτερος ελαιώνας, που οι παλιοί ονόμασαν Νησάκι επειδή σε ορισμένα σημεία προβάλλουν βράχοι. Κι εδώ το έδαφος είναι ιδιαίτερα εύφορο—γι’ αυτό κόβουμε τα χόρτα τουλάχιστον τρεις φορές τον χρόνο. Οι ελιές είναι μπολιασμένες Κορωνέικες σε αγριελιές, που δίνουν λάδι με υψηλές πολυφαινόλες. Παραδίπλα η μικρή Φτέρη, με δύο σκάλες ελιές.

Τις νύχτες και τα ξημερώματα σχηματίζεται η «Λευκή Λίμνη»: η θαλάσσια πάχνη που κάθεται χαμηλά στους ελαιώνες, δροσίζει τα φύλλα και μαλακώνει το θερμικό στρες στις πιο άνυδρες μέρες.

Δεκαπέντε χιλιόμετρα παρακάτω, προς το Γύθειο, απλώνεται ο κάμπος του Βαθύ: πεδινό, εξίσου εύφορο έδαφος, μεγάλα δέντρα, μεγάλη καρποφορία και υψηλή περιεκτικότητα σε πολυφαινόλες.

Αυτός είναι ο τόπος όπως τον ζούμε: βοτανικά πλούσιος, με δάσος χαμηλής βλάστησης, ενεργό έδαφος και μια πάχνη που θυμίζει ότι η θάλασσα είναι πάντα κοντά. Στις φωτογραφίες θα δείτε ό,τι βλέπουμε κι εμείς κάθε μέρα—τα βότανα στο ύψος των γονάτων, το χώμα στα χέρια, την ομίχλη να απλώνεται ήσυχα, τα ρέματα να «δένουν» τον λόφο με τον κάμπο. Εδώ φυτρώνει ο ελαιώνας μας. Εδώ γεννιέται το λάδι μας.