Στον ημιορεινό ελαιώνα μας, τα κυκλάμινα είναι για μένα η πιο όμορφη εικόνα του φθινοπώρου. Δεν βγαίνουν κάτω από τις ελιές, αλλά στις αναβαθμίδες, στους τράφους όπως τους λέμε εδώ. Ανάμεσα σε πέτρες και χώμα, εκεί που περπατάμε για να ανεβοκατεβαίνουμε τον λόφο, ξαφνικά βλέπεις μικρά ροζ και μωβ λουλούδια και χαμογελάς χωρίς λόγο.
Πολλές φορές θέλω να τα κόψω και να τα βάλω σε ένα βάζο στο σπίτι. Μου αρέσει η ιδέα να τα βλέπω στο τραπέζι ή στον πάγκο της κουζίνας. Όμως κάθε φορά που το δοκίμασα, μαράθηκαν πολύ γρήγορα, σαν να μην τους αρέσει το βάζο και το σπίτι. Έτσι κατάλαβα ότι τα κυκλάμινα είναι για να τα χαιρόμαστε εκεί που φυτρώνουν, πάνω στους τράφους, στον καθαρό αέρα.
Τώρα, όταν περπατάω στον ελαιώνα, απλώς σταματάω λίγο, τα κοιτάω, ίσως βγάλω μια φωτογραφία με το κινητό και συνεχίζω τη δουλειά μου. Δεν είμαι λογοτέχνις ούτε ειδικός στα φυτά. Απλώς αγαπάω αυτά τα μικρά λουλούδια που κάθε χρόνο μας θυμίζουν ότι ο τόπος μας είναι ζωντανός.
