Αν περιηγηθείς σήμερα στους λόφους και τα βουνά της Μάνης, θα δεις πανέμορφους πέτρινους πύργους που μοιάζουν με σκηνικό από ταινία. Όμως, αυτοί οι πύργοι δεν χτίστηκαν για να βγάζουν οι τουρίστες φωτογραφίες, αλλά για έναν πολύ πιο σκοτεινό λόγο που ονομάζεται Γδικιμός. Με απλά λόγια, ο Γδικιμός ήταν η μανιάτικη εκδίκηση, ένας άγραφος νόμος που έλεγε ότι αν κάποιος έθιγε την τιμή της οικογένειάς σου, έπρεπε να πληρώσει με το ίδιο νόμισμα, δηλαδή με αίμα. Ήταν ένα σύστημα απονομής δικαιοσύνης σε μια εποχή και έναν τόπο όπου το επίσημο κράτος ήταν κάπου μακριά και η μόνη εξουσία ήταν η ίδια η οικογένεια.
Ο νόμος αυτός ήταν αυστηρός και δεν σήκωνε αστεία, καθώς η προσβολή δεν αφορούσε μόνο ένα άτομο αλλά ολόκληρη τη γενιά. Αν ένας άντρας από μια οικογένεια σκότωνε ή πρόσβαλλε κάποιον από μια άλλη, τότε όλοι οι άντρες της πρώτης οικογένειας γίνονταν αυτόματα στόχοι. Οι Μανιάτες ήταν τόσο πεισματάρηδες που μια τέτοια βεντέτα μπορούσε να κρατήσει για δεκαετίες, ξεκληρίζοντας ολόκληρα σόγια. Οι πύργοι που βλέπεις σήμερα ήταν τα οχυρά τους, όπου κλείνονταν μέσα για μήνες ή και χρόνια, πολεμώντας τους γείτονες από τα παράθυρα-πολεμίστρες. Είναι κάπως ειρωνικό αν το σκεφτείς, το να μένεις δίπλα-δίπλα με τον εχθρό σου και να ανταλλάσσεις βόλια αντί για καλημέρες.
Υπήρχε όμως και μια πολύ ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια που δείχνει ότι ακόμα και μέσα στην αγριότητα υπήρχε μια δόση λογικής, η λεγόμενη Τρέβα. Η Τρέβα ήταν μια προσωρινή ανακωχή, ένα "διάλειμμα" από τον πόλεμο. Συμφωνούσαν δηλαδή οι οικογένειες να σταματήσουν να πυροβολούν η μία την άλλη για ένα διάστημα, συνήθως για να μαζέψουν τις ελιές, να θερίσουν ή για να γίνει ένας γάμος. Μόλις τελείωνε η προθεσμία της Τρέβας, ο πόλεμος άρχιζε πάλι από εκεί που σταμάτησε. Ήταν ένας τρόπος να επιβιώσει η οικονομία της περιοχής, γιατί αν πέθαιναν όλοι από την πείνα, δεν θα έμενε κανείς για να πάρει την εκδίκησή του.
Το τέλος ενός Γδικιμού δεν ερχόταν πάντα με τον θάνατο και του τελευταίου άντρα. Πολλές φορές η λύση δινόταν με το Ψυχικό, μια συμφιλίωση που γινόταν με την παρέμβαση των γερόντων ή της εκκλησίας. Συχνά, ένας γάμος ανάμεσα στις δύο αντίπαλες οικογένειες ήταν ο καλύτερος τρόπος να σβήσει το μίσος, μετατρέποντας τους εχθρούς σε συγγενείς. Σήμερα, η Μάνη έχει αφήσει πίσω της αυτές τις άγριες μέρες, αλλά η αύρα αυτού του περήφανου και σκληρού νόμου παραμένει ζωντανή στις ιστορίες που λένε οι ντόπιοι και στους σιωπηλούς πύργους που ακόμα στέκονται όρθιοι κόντρα στον χρόνο.
